دکتر محمد علی ندوشن

یغما سال بیست و هفتم خرداد ۱۳۵۳ شماره ۳ (پیاپی ۳۰۹)

خانم گاندی نخست وزیر هندوستان از هشتم تا دوازدهم اردیبهشت 1353(28 آوریل 2 مه 1974) در تهران زیست و از دولت و ملت ایران تجلیلی شایسته از معظم لها شد . در 11 ارد بهشت در انجمن روابط فرهنگی ایران و هند در مجمعی سترگ که به افتخار وی تشکیل یافت . در زمینه روابط فرهنگی و تاریخی و نژادی هند و ایران سخن راند و نیز به پرسمان کنونی هند و گرفتاری های کشورداری اشاراتی فرمود . این سخنرانی در پاسخ خطابه ای بود که استاد دکتر محمد علی ندوشن به زبان انگلیسی در آغاز مجلس ایراد کرد و همین است که به چاپ می رسد .

بانو نخست وزیر ، مهمانان ارجمند

برای این جانب مایه مباهات است که در این مجمع از جانب انجمن روابط فرهنگی ایران و هند و انجمن هندیان مقیم ایران به شما خوش آمد بگویم . ما اینجا در زیر چتر فرهنگ ، که از دوران های بسیار کهن تا امروز ، همواره پیوند دهنده میان دو کشور ما بوده است ، با شما روبرو می شویم ، فرهنگ به عنوان زبده و چکیده بهترین تجربه ها و اندیشه های انسانی پیوسته عامل وصل کننده بوده است ، درحالی که عوامل دیگر گاه بگاه گرایش به جدایی افکنی داشته اند.

پدر نامدار شما در یکی از کتاب های خود نوشت که هیچ دو سرزمینی در جهان به اندازه ایران و هند روابط تاریخی و فرهنگی مداوم و نزدیک نداشته اند . در این سخن راستی بزرگی نهفته است و ما این را نیز می دانیم که پیوندهای تاریخی ما از رنج ها و شادی های مشترک مایه گرفته و استوار شده اند ، که این خود پشتوانه ای برای دوستی پایدار است . گذشته از روابط تاریخی و فرهنگی ایران و هند هم امروز نیز آرزوهای مشترک برای دست یافتن به آینده بهتر و نیز به ایجاد جهانی که برای زندگی کردن بایسته تر باشد ، داریم.

سرزمین هایی چون ایران و هند با کوله بار سنگینی از تاریخ و فرهنگ که بر پشت دارند ، موقع حساس تری از لحاظ تطابق حال با گذشته و نو با کهنه می یابند.

به این سبب و نیز به سبب سرمایه های طبیعی و معنوی ای که از آن برخوردارند ، کشورهای ما می توانند نقش فعال تری در جهان امروز ایفا کنند ، دنیایی که بیش از هر وقت از افراط و تفریط و عدم تعادل رنج می برد.

با پروا به این ویژگی ها است ، ای بانوی گرامی ، که ما در اینجا به شما ، نه تنها بعنوان نخست وزیر هند ، بلکه بعنوان نماینده یک کشور بزرگ که پهناورترین دموکراسی های جهانست خوشامد و درود می گوییم ، به کشوری که بیشتر از هرجا در آن نموده می شود که پرسمانهای انسانی چه سترگ هستند و با چه وقار و بزرگ منشی ای می توان با آنها روبرو شد.

اکنون از آن جناب استدعا می کنم که در برابر این گروه مشترک انجمن روابط فرهنگی ایران و هند و انجمن هندیان مقیم ایران سخنانی ایراد فرمایند...